and then BANG! one word, one look, one moment too long or one step too far and all you see is a broken Easter eggshell in your hands.

“First tango night. I am in his arms and my senses are slowly retreating from the world. At last I cease to hear anything: I do not hear the music because the music is now within me, within us, in the moving connection of our bodies. I do not see him – he is too close; I see nothing and because I do not need them anymore, I close my eyes. We are dancing like two blind creatures. At first, I feel the skin of his neck, the nakedness of his foot, his hand gliding on my back, but these sensations disappear, gradually. The separation between us becomes irrelevant, as the separation between the mouth and the nose, or between the breast and the chest – and are thus increasingly difficult to perceive. I am sinking into myself, now it is a different self, entirely surrounded by his self, tenderly separating me from the rest of the universe. There is only one event within my new self: the dancing.”

I am there completely with dreams and passion. The technique will follow.

up till then she was living her life, bumping from one wall to another hurting herself from time to time. it was tough but so damn enjoyable. her mind was sharp. her heart was most of the time broken. but it didn’t matter because she could see through so many things in the world. she knew how to peer behind the everydayness, behind people’s strings of words they don’t understand themselves. and most importantly she could see the light at the end of the tunnel. so what, if this light was only in her head? the ideas might well turn out to be more real than fresh bread you get in the morning.

and now they came, fell down from the sky like big fluffy snowflakes and covered everything with their smooth whiteness. covered her head, her eyes, reached inside and turned her brains into a piece of cotton wool and her blood into honey. she forgot how to be a dance or a poem. she forgot how to dream. and she stopped waiting for a “flight of angels”. instead she agreed on fresh bread every morning and fireworks once a year. she was happy. yet the nagging feeling somewhere in her stomach remained and was telling her that something was lost. forever?

wake me up wake me up

- Wiedziałem, że przyjdziesz. Proszę… – powiedział tajemniczy staruszek podając Mu zawiniątko – należy do Twojego życia.
Wziął zawiniątko i obejrzał je ze wszystkich stron. Była to zwykła ciemna płachta nosząca ślady długich podróży, pewnie gdzieś na dnie któregoś z kufrów.
- Skąd wiesz, że jest dla mnie? – zapytał
Staruszek jednak już znajdował się w paru dziesiątkach metrów od niego a pył wzbijający się za nim na drodze też nie był skory do odpowiedzi.

Wrócił więc do domu, położył “prezent” na stole w salonie i powoli rozwinął. Zobaczył księgę. Miała pokrytą czymś na kształt aksamitu okładkę z wyszytymi srebrną nicią znaczkami i nieco poszarpane brzegi. Z tyłu umieszczono drzewo sięgające koroną poza okładkę. Żółte – przywodzące na myśl średniowieczne kroniki, przepisywane starannie w zakonnych scriptoriach – kartki były pokryte czarnym atramentem. Pismo było odręczne, ale czytelne. Motywy roślinne zdobiły marginesy.
- Ciekawe – pomyślał i wstawił książkę na półkę, pomiędzy Biblię i niskonakładowy kryminał – przejrzę wieczorem…
Wieczorem musiał gdzieś wyjść. Następnego dnia chciał przeczytać rozdział z pożyczonej powieści.
Wrócił do Swojej Księgi w weekend. Gdy zaczął czytać, wydało mu się, że atrament zrobił się bardziej czarny, okładka bardziej miękka a kartki mniej pożółkłe. Ale może tylko mu się zdawało. Po kilku przeczytanych stronach, przyszli koledzy i była impreza.

Mijały tygodnie. Ktokolwiek widział tę książkę w aksamitnej okładce, zachwycał się mistrzostwem wykonania. Gdy pytali go, o czym jest, mówił, że to chyba powieść… a może dramat. Jeszcze tego nie wie, bo tylko ją przejrzał. Brał ją często do ręki, podziwiał okładkę, czytał fragmenty. Była.. interesująca, ładna. Nigdy nie trafiał na to samo zdanie mimo że próbował wracać do tych samych fragmentów. Zawsze jednak było coś innego do zrobienia. A książka czekała, kiedy będzie mogła mu wszystko powiedzieć.
Gdzieś na początku wiosny, zdarzył mu się wolny weekend. Robił porządki na półkach. Wziął ją do ręki i zaczął czytać jeszcze raz od początku, stojąc tak przed szafką na książki. Poczuł przez chwilę, że płynie gdzieś daleko. Nie był już w swoim pokoju. Nie był być może sobą. Był pośród tych liter i tylko to się liczyło. “Dlaczego zwlekałem tak długo?” – myślał.

Ocknął się gdy po raz kolejny zadzwonił telefon. Księga wypadła mu z rąk gdy rzucił się podnieść słuchawkę. “Tak, za chwilę będę” – rzucił do kogoś po drugiej stronie. Podszedł odstawić Księgę na miejsce, ale chciał zajrzeć do niej ostatni raz. Strony były jednak puste.

wiesz, miałam sen.
stałaś na peronie. miałaś na sobie tę białą sukienkę z Grodzkiej za 60 zł. śmiałaś się i opowiadałaś coś osobom stojącym obok. nie miałaś żadnych bagaży.
pomyślałam, że zaraz odwrócisz się i mnie zauważysz a wtedy pójdziemy do Maca na kawę. jak zawsze, zwłaszcza przed antropo. przecież nie dało się wysiedzieć w tej sali bez kofeiny. to nic, że kawa z Maca kofeiny również nie miała. efekt placebo był, więc wszystko grało. a potem szłyśmy do jagiellonki na krokieta. albo do vegi. na sałatki.
a pamiętasz, przesiedziałyśmy kiedyś parę godzin w vedze gadając o samoświadomości? patrzyłam na stoliki dookoła i odjeżdżałam. to było moje ciało. moja perspektywa. odczucie siebie, swojej krwi, wsłuchanie się w bicie serca i oddech, zamierający pod wpływem doznania życia. a Ty siedziałaś naprzeciwko i mówiłaś, że wiesz o co mi chodzi. bo to trzeba się wyabstrachować z tego, że patrzysz na pokój i skupić się na procesie. spróbować złapać moment niemyślenia a jednocześnie wiedzieć, że Ty jesteś tym, kto nie myśli. wiedziałaś to. ale jak to przekazać badanym? miałyśmy nawet pomysł, żeby wsadzić ich do komory deprywacyjnej. heh, ciekawe czy rkn by nam to zafundował..
może mówiłaś im właśnie o tym? ale nie, przecież oni tego nie rozumieją. tak jak nie rozumieją tego lęku, który ogarnia nas przed snem. kiedy zapadasz się po raz kolejny w sobie i wiesz, że być może jest to jedyne prawdziwe doznanie w ciągu dnia i nocy. a kiedyś nie będzie nawet tego.
śmiałaś się i marszczyłaś nos tak jak zawsze, gdy śmiejesz się szczerze. pewnie więc dobrze się bawiłaś. a ja stałam pod filarem i czekałam kiedy mnie zauważysz i zawołasz żebym podeszła. a potem pani powiedziała, że pociąg zaraz odjeżdża. ci ludzie, z którymi stałaś zaczęli się zbierać. ty się wahałaś. w końcu odwróciłaś się w moją stronę i przez moment wydawało mi się, że mnie widzisz. lecz to był tylko sen.

jest sobota, czyli jestem na moim dobrowolnym wygnaniu już piąty dzień a w sumie czuję się tak jakby minął już miesiąc.. pewnie dlatego, że działo się tak wiele. ale zacznę od początku.

odprawa na lotnisku przebiegła bez problemów i nawet jakoś szybko. zapakowali nas do autobusu, który przejechał 20 m i stanął pod fioletowo-różowym wizzairem. weszłam po schodkach, znalazłam wolne miejsce przy oknie i po 15 min samolot ruszył. ja siedziałam, patrzyłam na katowicką ziemię i myślałam że za chwilę zemdleję a w ogóle to powinnam zerwać się z miejsca i wybiec z tej klatki, bo na pewno tego lotu nie przeżyję – spadniemy na niemcy, wyssie mnie przez okno albo dostanę zawału. ewentualnie pan po prawej wbije mi nóż pod żebra. no ale głupio jakoś było zrobić z siebie histeryczkę więc siedziałam i wciskałam się w fotel. potem zaczęłam czytać książkę (dzięki cooof :*) i udawać że wcale się niczym nie przejmuję. ostatecznie jednak zasnęłam i obudził mnie głos z mikrofonu mówiący, że za pół godziny lot dobiegnie końca. całe szczęście do tego czasu moja fobia ustąpiła miejsca zapomnianej od 8 lat radości latania i resztę czasu spędziłam przyklejona do okna oglądając równo pocięte holenderskie pola i laski.

Eindhoven przywitało mnie szarym niebem, wiatrem i miłym panem w autobusie, który pokazał mi jak kasuje się strippen karten i zawiózł na stację. jadąc zaobserwowałam, że
1. ulice są dziwnie czyste
2. domki w większości są kwadratowe i takie same, jak w jakimś sanatorium
3. mają mój bank, też ze lwem w logo

na dworcu kupiłam bilecik, dowiedziałam się jak jechać i wsiadłam do miejscowego intercity z przesiadką w s-Hertogenbosch (nazwa, której nie da się zapisać kiedy to mówią więc pani musiała mi rozpisać wszystko na karteczce). intercity miało skórzane siedzenia, było czyste i szybkie. wytoczyłam się ze swoją 25-kilogramową walizką (nadbagaż, na który pani przymknęła oko ze względu na cel mojego lotu) na stacji docelowej i poszłam na przystanek autobusowy. jak się okazało nie byłam jedyną osobą, która chciała jechać linią nr 10 ale jedyną z walizką, dlatego musiałam przepuścić 3 autobusy aż w końcu udało mi się stanąć tak żeby się wbić razem z całym tłumem do środka. niestety pan kierowca nie usłyszał gdzie chcę wysiąść więc przywiózł mnie z powrotem na dworzec (po skasowaniu biletu), ale jak już pokazałam mu na kartce to zawiózł wreszcie gdzie trzeba.

potem było external relations office, odebranie klucza do pokoju w sshn i dotoczenie się do nowego domu…
nowy dom to Hoogeveldt na Prof.Bromstraat 46-3, czyli akademik zaraz przy campusie – 10 min na piechotę, 5 rowerkiem. Mam własny pokój ze stołem, łóżkiem, obracającym się krzesłem (dobre na plecki) i fotelem takim jak u kawy w pokoju (niebieski, trochę-bujany). do tego mam półki na książki, szafę i zlew z lustrem. wszystko w cenie 300 euro miesięcznie. na piętrze mieszka 15 osób. na to są 2 prysznice, 2 toalety, jedna kuchnia z lodówkami, szafkami, telewizorem (kablówka of course), wielką kanapą etc. No i wszystko w sumie fajnie (łącznie z czajnikiem, którego jednak nie musiałam wieźć ze sobą. a do tego mają opiekacz, mikrofalę i inne takie) tylko
a) mają system, że może na piętrze mieszkać tylko 1 erasmus, czyli wylądowałam z holendrami i dutch-speaking niemcami. oh yeahh.. całe szczęście u holendrów nie tak jak u nas, czyli wszyscy (przynajmniej studenci) mówią po angielsku fluently a poza tym mam erasmus-mentora drzwi obok, do którego od razu się podpięłam do grupy i już zasypałam setką pytań.
b) nie można normalnie się dostać do kogoś w odwiedziny, bo domofon nie otwiera drzwi na dole i winda uruchamia się kluczem, więc za każdym razem gdy koleżanka Ala chce do mnie przyjść, muszę po nią zjechać
c) prysznice są KOSZMARNEEEEEEEEEEEEEEEE ;((((((((( wygląda to tak: otwierasz drzwi i widzisz pomieszczenie 1x1m, w tym coś na kształt kabiny (zero szafek or anything of that kind), tylko że to nie kabina bo jest zasłonięta tylko w 1/3 i nie da się tego w żaden sposób zamknąć, więc cała woda przy kąpieli wylewa się do przedsionka tego pomieszczenia (oraz na cokolwiek twojego jeśli tam się coś zostawiło typu klapki, ciuszki etc.). prysznic natomiast nie jest słuchawką prysznicową tylko czymś wystającym z rury w suficie. odkręcasz wodę i leje się z góry woda. leje się w sumie na ścianę “kabiny” i nie da się nie zamoczyć głowy jakkolwiek byś się nie starał. the whole process is pretty annoying and time-consuming as a result.

z ciekawszych historii z nowego domu to, chcąc w czwarek pójść na obiad (do Reftera, stołówka na Campusie, zaraz przy moim wydziale, obiad w granicach 2-4 euro), wsiadłam do windy. wsiadł ze mną jakiś pan z pudełkiem z obrazami. jedziemy sobie i nagle między 3 a 4 piętrem winda staje.. ja robię wielkie oczy, patrzę na pana a pan uśmiecha się i zaczyna do mnie mówić.. po holendersku oczywiście. ja mu coś mówię in eng że się boję a on nic, dalej in dutch. no i spędziliśmy ze sobą w ten sposób 15 min dopóki nas nie uwolnili. ja jęcząc do pana in eng, że we’ll fall down and die here, a pan tłumacząc mi in dutch i niewerbalnie, czemu winda stoi i próbując mnie uspokoić, że nie, nie umrzemy i zaraz nas uwolnią..

no i tak sobie mieszkam. nie mam na razie kołdry, bo nie dali a wzięłam tylko pościel. śpię więc w ciuchach i pod kurtką.
a, zapomniałabym, na dole hoogeveldtu znajduje się cafe piecken (miejscowa dość popularna studencka melina, gdzie take place wszystkie ważniejsze imprezy, z erasmusowymi wtorkami łącznie), więc daleko na piwo nie mam (piwo w happy hours za 1 euro, ale mają tylko małe). trzeciego dnia kupiłam rower, bo jednak do centrum na piechotę daleko, do aldiego (najtańszy chyba sklep, z cenami w miarę polskimi a peanut butter kupiłam za 77 centów) również. rower ciężko dostać, bo erasmusy się rzucają jak na ciepłe bułeczki. w czw. na St. Annastraat była nowa dostawa, rzucili 25 second-hand bikes o 16, przyszłam po 17 i było już tylko 15, w tym tylko 1 wyglądający na taki, co nie rozwali się za tydzień. wyłożyłam 85 euro, można kupić taniej, ale trzeba się znać żeby dobrze trafić. przeciętna cena za używany rower nie od kogoś bezpośrednio to 100, więc nie jest źle. kolega powiedział, że mój jest dobry, ale muszę naprawić światełko i kupić koszyk na zakupy.

co do uczelni, większość zajęć mam w Erasmusgebouw (najwyższy budynek w Nijm) albo w budynku 50m dalej. ciekawym feature dla polskiego studenta jest ogromna ilość komputerów na hallach, korytarzach itd. nie trzeba więc czekać godzinę na rozwalający się komp w bibliotece IPs na Mickiewicza. wygodne.
aha! campus jest zanurzony w zieleni (i oczywiście rowerach), więc super się idzie z jednego budynku do drugiego, są alejki gdzie nigdy byś nie pomyślał, że jesteś w centrum miasta.

samo miasto większe niż się spodziewałam (jeśli chodzi o rozległość), złożone jednak głównie z campusu, domków jednorodzinnych i centrum ze sklepami, muzeami, knajpami, pięknym wielkim kościołem. nie mają tylko rynku i ogólnie nightlife nie kwitnie jak w krk. za to kiedy wracasz do domu jak już jest ciemno i spojrzysz w niebo, zobaczyć można chyba wszystkie gwiazdozbiory jakie istnieją. niesamowite. oczywiście pod warunkiem, że nie ma chmur a to jest tutaj rzadkość, bo pogoda raczej szaro-deszczowa mimo że dość ciepło. ale słońca brakuje..

to chyba tyle jeśli chodzi o tło wydarzeń.
pierwsze 2 dni chodziłam po koordynatorach i usiłowałam ułożyć plan, bo oczywiście połowę kursów, które chciałam wziąć nie ma albo się pokrywają ze sobą. ślęczę więc dalej nad timetables i liczę ectsy. oprócz tego byłam jednak u profesora od Philosophical Anthropology, który powiedział, że kurs wygląda tak, że on się spotyka ze swoją katedrą i ewentualnie studentami (piszącymi mgr, bo to kurs z poziomu MA). jako że zazwyczaj ilość osób nie przekracza 6, ustalą czas spotkań kiedyśtam, bo muszą odbyć 12 spotkań w roku więc mamy czas. no i oczywiście jestem mile widziana.. niby studenci są z poziomu MA, ale wygląda ten opis na jakieś seminarium doktoranckie raczej niż na normalny kurs. do tego profesor zajmuje się raczej Lacanem, więc trochę nie ta orientacja, co trzeba, ale trudno. dla zajęć z koordynatorem badawczego centrum filozofii i to w tak kameralnym gronie chyba warto zaryzykować..
byłam też u profa od Theories of Mind, który równie serdecznie mnie przywitał (ładny jest, młody acz żonaty), wydrukował materiały o kursie, jeden z artykułów co trzeba przeczytać (z zakresu folk psychology! yay!) i pokazał gdzie się kseruje resztę (ułożoną porządnie w teczuszce.. kiedy takie zwyczaje u nas wreszcie wprowadzą..). pierwsze zajęcia już w poniedziałek (4h pod rząd…)

a teraz nie mogę tu nie zamieścić opowieści o IRUN meeting..
dr Kantor z biura współpracy międzynarodowej wysłała w lipcu do nijmegenskich erasmusów maila z pytaniem, kto chce reprezentować UJ na spotkaniu z okazji założenia nowej sieci współpracy między 9 uniwerkami z różnych krajów International Research Universities Network. zgłosiłam się. potem się zgłosiła Ala.
napierw w czw. zabrano nas na zwiedzanie Valkhof museum połączone z bankietem. muzeum samo w sobie średnie, jakiś prof opowiadał o armii rzymskiej, połowa muzeum zajęta przez jakieś wykopane garnki i hełmy, ale za to w drugiej połowie wystawa pt. Lata 70. czyli sztuka nowoczesna, plakaty i przedmioty z tamtego okresu, jakieś feministyczne bajery (celine, byłabyś zachwycona, widziałam instalację lesbijską i całą planszę z lesbijskimi znaczkami. aha, mają tutaj też ponoć worldwide known gender studies na uni ). poznaliśmy też już tam trochę ludzi z tych innych uniwerków, trochę profesorów. następnie pojechaliśmy do piecken na barbecue (jedzenie i drinki przez całe dwa dni były totalnie za darmo) i tam się integrowaliśmy. było po 2 osoby z każdego z 9 uni + miejscowi holendrzy którzy organizowali cały event. ogólnie całkiem miło, prawie ze wszystkimi udało mi się pogadać choć niektórzy się alienowali jakoś bardziej (typu niemcy z Munster, którzy właściwie trzymali się tylko ze sobą). Z ciekawszych postaci:
Daniel (z kropkami nad e) – nijmegenski student medycyny, który przykleił sie do mnie i ali od samego początku i nie można było od niego uciec. strasznie egocentryczny, mający problemy z rozumieniem, że ktoś już nie ma ochoty z nim gadać i słuchać o jego nagrodach i czymśtam jeszcze. całe szczęście udało mi się jednak zwiać i gadać raczej z węgrami (facet-playboy, który się trochę spił pierwszego wieczoru, więc też sobie szybko dałam spokój i Luca-doktorantka, miła, ładna, więc fajnie nawet się gadało), hiszpanami (Edgar-trochę-chłopczyk, średnio mówiący po angielsku i jakiś taki niemrawy, ale będzie tu w 2 semestrze, więc pewnie się jeszcze spotkamy), francuzem i szkotem (Marc – miły i wszyscy sie śmiali non stop jak coś mówił)
Sylvain – francuz, z którym skumałam się bardziej drugiego dnia. drobny i mówiący ze swoim śmiesznym akcentem i błędami, ale strasznie zabawny i bardzo miły. i bardzo podobny do piotrusia z gestów etc. i studiujący teatrologię i media, więc na 95% gej. ale to nawet lepiej. zapraszał do swojego Poitiers, może się wybiorę
Jonas – holender, który organizował event od strony studenckiej. świetny koleś i do tego ważna figura na Uni, tylko niestety wyjeżdża na praktyki do Amsterdamu na rok. ale pewnie pojedziemy go odwiedzić, przynajmniej mamy już zaklepanego przewodnika do Amsterdamu jest jakieś 1-2h pociągiem

drugi dzień zaczął się od uroczystej ceremonii założenia IRUN, miałam zarezerwowane miejsce w 3 rzędzie, więc mogłam sobie obejrzeć wszystkich rektorów z uczestniczących uniwerków. w sektorze obok siedzieli profesorowie z Nijm w togach itd. nawet nie było bardzo nudno i szybko się skończyło. potem był lunch (ragou z truflami, japanese salad, owoce morza, masło z avocado i inne takie bajery). następnie dostaliśmy wielkie flagi naszych krajów i musieliśmy przemaszerować do sali w innym budynku, gdzie odbyła się dyskusja panelowa na temat stereotypów o krajach uczestniczących i zaprezentowanie własnego uniwerku. musiałam siedzieć przy stole na środku (nie wiem czemu ja, a nie Ala ) i się produkować, ale w sumie publiczność była bardzo aktywna, więc nie musieliśmy dużo mówić i było bardzo nieformalnie. poza tym nikt się nie przygotował na prezentację i wszyscy się cieszyli, że dostaliśmy tylko 2 min na zareklamowanie swojej uczelni.
potem wsadzili nas do taksówek (bmw ze skórzanymi fotelami, ceną wyświetlaną na lusterku, gpsem etc.) i zawieźli do city hall. weszliśmy na drugie piętro (tam gdzie wchodzi się tylko na specjalne okazje i nie wpuszczają turystów) a tam dołączyli do nas wszyscy rektorzy, wybrani profesorowie, nijmegeński mayor itd. piliśmy jakieś drogie wino, rozmawialiśmy i taka scenka:
stoimy ja, Ala, 2 studentów holenderskich, dr Kantor, prodziekan wydziału filologii UJ i gadamy o studiach, potem o kawie, potem zeszło na coffee shopy. i tak rozmawiamy aż tu podchodzi rektor Radboud Universiteit Nijmegen i się włącza do rozmowy. i tak się dowiedziałam, że rektor nigdy trawki nie palił, ale jego dzieci tak. rozmowę przerwano nam niestety wołaniem na obiad, ale szczękę z podłogi musiałam długo zbierać. jak już zeszliśmy to zostało niewiele miejsca więc siadamy przy stole, patrzę kto tam jest i widzę, że mam prof.Kaisera naprzeciwko.. (dla niewtajemniczonych wykładowca biopsychologii na UJ). obok dziekan wydziału filozofii z żoną, obok prof. wykładający biopsę tutaj a obok mnie jak się okazało emerytowany profesor biopsy (długoletni współpracownik Kaisera), który zajmował się też psycholingwistyką, perspektywą ewolucyjną i badał szczury. i tak sobie siedzę, gadam z tym emerytowanym o statusie psychologii, o badaniu świadomości (która wg niego nie istnieje), o tym jak sobie jeździł z Kaiserem na żagle i jak robili badania nad uczeniem się. dookoła wiszą gobeliny, toasty wznoszą rektor i burmistrz. na talerzu mam “Coppa di Parma with rocket and extra vergine olive oil”, potem “medium grilled steak of veal, served with a creamy truffle risotto and rich red wine-basil sauce” a na zakończenie “Ganache made of Venezuelan cocoa” (coca, jak najpierw wydało sie profesorowi od szczurów xD). i myślę sobie, że to chyba dobry początek tego roku…

tak więc o ile we wtorek mogłam myśleć tylko o tym, żeby jak najszybciej stąd wyjechać i wrócić do domu, bo przecież jeszcze mogę, bo jeszcze nie zaczął się rok na UJ, o tyle po takim początku, po tym jak już wiem, jak się robi pranie w hoogeveldcie, mam rower i dostałam swoje pierwsze kserówki od prowadzącego, no i poznałam tyle fajnych osób (które niestety musiały wyjechać, ale przecież będą jeszcze imprezy, zajęcia i inne okazje do poznania miliona kolejnych fajnych ludzi z całej europy), to myślę sobie, że jest mi tu całkiem dobrze i całkiem możliwe jest, że będzie mi ciężko wyjechać za rok.
ale oczywiście nadal tęsknię za wami wszystkimi i najchętniej sprowadziłabym was tutaj jak najszybciej możliwe!!!

gdyby ktoś chciał mi wysłać kartkę, podam mój adres personalnie, proszę tylko dać znać.
przesyłam holenderskie całusy, ściskam wszystkich i idę do lodówki po jakąś kolację..