[dawno temu, gdy pewne rzeczy miały jeszcze jakieś znaczenie]
wiesz, miałam sen.
stałaś na peronie. miałaś na sobie tę białą sukienkę z Grodzkiej za 60 zł. śmiałaś się i opowiadałaś coś osobom stojącym obok. nie miałaś żadnych bagaży.
pomyślałam, że zaraz odwrócisz się i mnie zauważysz a wtedy pójdziemy do Maca na kawę. jak zawsze, zwłaszcza przed antropo. przecież nie dało się wysiedzieć w tej sali bez kofeiny. to nic, że kawa z Maca kofeiny również nie miała. efekt placebo był, więc wszystko grało. a potem szłyśmy do jagiellonki na krokieta. albo do vegi. na sałatki.
a pamiętasz, przesiedziałyśmy kiedyś parę godzin w vedze gadając o samoświadomości? patrzyłam na stoliki dookoła i odjeżdżałam. to było moje ciało. moja perspektywa. odczucie siebie, swojej krwi, wsłuchanie się w bicie serca i oddech, zamierający pod wpływem doznania życia. a Ty siedziałaś naprzeciwko i mówiłaś, że wiesz o co mi chodzi. bo to trzeba się wyabstrachować z tego, że patrzysz na pokój i skupić się na procesie. spróbować złapać moment niemyślenia a jednocześnie wiedzieć, że Ty jesteś tym, kto nie myśli. wiedziałaś to. ale jak to przekazać badanym? miałyśmy nawet pomysł, żeby wsadzić ich do komory deprywacyjnej. heh, ciekawe czy rkn by nam to zafundował..
może mówiłaś im właśnie o tym? ale nie, przecież oni tego nie rozumieją. tak jak nie rozumieją tego lęku, który ogarnia nas przed snem. kiedy zapadasz się po raz kolejny w sobie i wiesz, że być może jest to jedyne prawdziwe doznanie w ciągu dnia i nocy. a kiedyś nie będzie nawet tego.
śmiałaś się i marszczyłaś nos tak jak zawsze, gdy śmiejesz się szczerze. pewnie więc dobrze się bawiłaś. a ja stałam pod filarem i czekałam kiedy mnie zauważysz i zawołasz żebym podeszła. a potem pani powiedziała, że pociąg zaraz odjeżdża. ci ludzie, z którymi stałaś zaczęli się zbierać. ty się wahałaś. w końcu odwróciłaś się w moją stronę i przez moment wydawało mi się, że mnie widzisz. lecz to był tylko sen.
